Muzyka filmowa zawsze w jakiś sposób dopełnia widziany obraz. Tworzy z nim jednolitą całość. Wystarczy zrobić prosty eksperyment. W momentach najważniejszych, kiedy muzyka filmowa jest szczególna, wystarczy ją wyciszyć, a przekonać się będzie można, że sam obraz nie ma żadnego wyrazu. Muzyka filmowa nie jest jedynie tłem. To równoważny czynnik kształtujący film.
Najpiękniejsza muzyka filmowa, to dzieło wybitnych muzyków, którzy współtworzyli najwspanialsze filmy ubiegłego stulecia w Polsce. Najczęściej były to ekranizacje. Do takich twórców należeli bezsprzecznie – Wojciech Kilar, Krzysztof Komeda, Andrzej Kurylewicz. Kilar napisał takie arcydzieła muzyczne, jak muzyka filmowa do: „Ziemi obiecanej”, „Pianisty”, „Lalki”. Wszystkie one sprawiają, że te kultowe produkcje filmowe nabierają odpowiedniej głębi. Zwłaszcza jeśli chodzi o ekranizacje. Wymowa tych dzieł poglębia się dzięki takiej muzyce. To właśnie dzięki takim kompozytorom pamiętamy doskonale walc, który pojawia się we wspomnieniach Barbary Niechcic w serialu i filmie na podstawie powieści Marii Dąbrowskiej. Ten obraz nie byłby tak przejmujący i głęboki, gdyby nie muzyka filmowa. Ale należy pamiętac, że muzyka filmowa nie tylko pogłębia doznania, ale także przenosi pewne treści. Może wyrażać tęsknotę, żal, marzenia, szczęście, smutek, upływający bezpowrotnie czas. Jest osobnym dziełem bardzo bogatym w treści mogącym być analizowanym osobno. Polska muzyka filmowa to prawdziwe perełki, klejnociki, które idealnie wpisują się w wymowę wielkich dzieł literackich i nie tylko.
Niezapomniana muzyka filmowa to właśnie dla mnie fragment z "Pianisty", w kompozycji muzycznej przekazane były wszystkie emocje człowieka zabłąkanego, zmęczonego życiem..